na engleskom

na mađarskom

na grčkom

na španskom

na nemačkom

na francuskom

na italijanskom

na slovenačkom

na poljskom

na švedskom


POETICANET, POETS AND POEMS

 


TWO MINUTES OF A ROSE

When I arrived at the déjà vu fair
everything was spent.
The tents were folded.
Burnt down.
The medals had been handed out.
The rights had been seized.

There was little left
At large,
I was warned by those still gathered there.
Possibly just two glaciers
under a bell.

To me, they appeared
to be like glass tits
touching while
a woman of poetry walked.

It was the time of the end of the world.
And I wished for her the same as for myself.

Nothing out of the ordinary.

A cup of raindrop.
Two minutes in the life of a rose.


Translated from Serbian by Novica Petrović

International Writer’s Colony, Čortanovci, 2008.

LEAR


In Epidaurum
at the beginning of the play
Lear is just
crushed.

It is not before the end
that he traditionally
appears as a dead man.

In the National theatre it doesn¢t take
too long to find a replacement for him.

Along with the lengthened eyelashes
of some other life.


The management takes care of
his emergences on happy agoras.
The audience applauds
to the passed away tragedy.

He signs autographs.
He throws his shirt
to the elated crowd.

He withdraws in his triumph.
And in the very last moments
of an fading era
he stops at the newsstand to buy
a sports betting ticket.

The morning finds him
in a massage salon. He washes
his face with volcano stones.
Not-yet-recycled and still
utilizable grains
of what was burned through.

Relaxed, he is gazing
into the solarium sky.

That bijouterie of blindness.

HAPPINESS

I have seen
a happy world. Falling
to pieces.
Like young people do..

Instantly.
On their Hondas.
Stuck at a curve.
Under the helmet of foolishness.

I have seen the miserable.

They have been humble.
Quiet and shrewd.

Finally all they wanted was
to die. Although it was not
always possible. Nor easy at all.

As it happens,
happiness means a distance.

In an old opticians shop. Where
the owner from time to time
puts off his curious ocular.

But then, in spite of everything,
that happy moment bursts into.
And it whizzes by. So common.

Just like my neighbor¢s apron
spread on the wind.
Out of which children never
cease to keep on swarming.

One can clearly see
the milk boiled over
all these deserving years.

Signed into elementary school.
Just a moment ago.
Resembling the clouds.
Or their first certificate.
And the ID of an angle.

With the mustache added
by their mischievousness
to the angel¢s face.

And not wasting a moment,
They passed the image
Via their cells to no one else –
But the Maker himself.

Translated from Serbian into English by Marija Knežević

Vrh strane


SEDAM PESAMA U PREVODU NA MAĐARSKI

SARKVIDÉKI

Hát nem olvastak a jövőben
a mauzóleum falaira ha ráragadnának
reménytelenül a hangok

Hogy a rég önmagában megingott
város almájából
a lélegzet is kimosson
szájat nyelvet torkot

Rugalmasabban kellene felbuknom
a levegőből melynek monádjai
sóhaj avagy orkán tudnak lenni

Felemelkedni egy szelet
süteménnyel a hajamban
beragyogni a csúszó ívet
hátulról a bika ha elcsábít
odüsszeusz a narrációra éhező hold

Tizenkétezer nyájas parancsának
egyikével azt mondja
Most beszélj hát

Egy pirinyó felálló
vízlépcsőre emlékeztető
kis amfiteátrumban
mely oly ismerős hisz
ősidők óta ott őriztem
a szót ezt a búvároknak
épített törékeny korallt

Ahol első ízben kívántam
megérteni a teret
a szétterülő dimenziók
fényét a vízen.

Imigyen kezdtem el.


TE

Te vagy a legleellenőrizhetőbb
igazság rólam.

Vállamat átöleled
egy kabáttal
mely nincs többé.

És e visszaemlékezésnek
ez az egyetlen értelme.

Az hogy testem
két kezed
mozgásából áll.

Elkapod
szemem esőjének
arany másodpercét.

A mélység hulláma.

Ahol a fa nő.
Egy otthon lelked
égboltja alatt.

HIDEG GALAMB

A költészetről beszéltünk.

Elillanó gondolatok
tükröződtek a kirakatokban.
És keresetlen szavak
találták meg magukat
saját jól kigondolt
érzékeny lényeikben.

Röpke beszédszüneteink alatt
szinte hallani lehetett
a biztonsági zár
kattanására
emlékeztető hangot.

Mikor a gyermekek
A hintákon ülnek.
A hideg galamb pedig
A kiszáradt tenyéren.

Mikor a dolgok végre
meglelik világos és
sugárzó helyüket.

Mint amikor azok akik
sehová sem utaznak
hirtelen elköltöznek.

TŰKIRÁLYNŐ

Keveset költök.
Hiszen nem maradt
Már sok.
Mondja nekem
a látóhatár
betegeskedő csücske.

Kis sarokbolt amelyből
mindenki már hazavitt
egy-egy csecsebecsét.
Műszerkét.
Pótszívet.

Megmaradt a felvágott
erek éjszakája.
Éhínséges nyár
A barikádokon.
Nagyon drága csók
szerelem nélkül.

Várom eljöveteled.
Csakis téged. A védelem
kicsiny dalát.

Kiáltások és kicsi arany
lobogók kíséretében mint
folyami mentő keresem
tested a homokban.
Ahol az élet
újrakezdődik.

Csak te tudsz engem
tűkirálynővé változtatni.

És biztosan leengedni
az ezerfordulatú
hanglemezre.

Hogy az értelem pánikjában
és az érzékek fényében
megnyissam a zene
és a csillagok idényét. Újra.
És mégis oly másképpen.

Mintha már nem is lennék
por. Földre hullott.

Mintha a valahol
hirtelen bevésett
kivilágított
esődal maradék
ereje lennék.

A láthatatlanság
díszverete.

Lebegő folt.
Mely összement.

Azért hogy bennem
helyet találjon.

ÜVEGFŰ

Vörösbegyet pillantottam meg
az üvegfűben.

Összegyűjtöm majd
a szótagjait gondoltam.
Egy üvegbúrába.
A vers ingjébe.

Áttetsző csiptetőcskékre
lesz majd szüksége
a szétrombolt levegőnek.

Mert jönnek az építődaruk
figyelmeztetés nélkül. Korán.
Feltörik a vékony
jég ajtaját.

Kiviszik a gyökereket.
A homokot a köveket.
Kifordítják a szavakat.

Melyek meztelenek lesznek.
Összekötő anyag nélküliek.
Nyitott szájúak.

Míg nő
a töltés és a habarcs.
Az alapzat és a ház.

Száz év magányra
megtervezve.


A RÓZSA KÉT PERCE

Mikor megérkeztem a már látottak
vásárjára minden elkelt.
A sátrak összehúzva.
Kiégetten a napnyugtában.
A kitüntetések kiosztva.
A jogok megkaparintva.

Kevés maradt már csak
szabadon figyelmeztettek
az összegyűltek.
Talán két darab gleccser csak
a harang alatt.

Engem ők üvegmellekre
emlékeztettek
melyek összekoccanak a vers
asszonyának sétája közben.

A világvégi napok ideje volt ez.
És én neki is ugyanazt kivántam mint magamnak.

Semmi nem mindennapit.

Egy bögre esőcseppet.
A rózsa életének két percét.

MIT CSINÁLTAM

Mindenhová
vittem magammal
a látomásaimat.

Az én cipőmet hordták.
Az én tálamból ettek.
Az ölembe eresztették
piciny gombolyagjaikat.

Szemük éles füttyszavával
időről időre
kivezettek a nyílt
űrbe. Ki a világból.

Hogy meghaljunk
mindezekért a röpke
fényekért és fürge múzsákért.

Hogy tekintetünkkel nyaljuk
a havas ormokat. A kozmikus
Urálok csúcsait.
Melyeknek pici tócsáit
bolygónk talaján néha
álmos forró déli órán
kihörpinti a galamb.

Magasiskolákba
írattam őket.
Mély szenvedélyekbe.
Másféle lények nyelveire
tanítottam őket. Őrületre.
A gyengédség és a fájdalom
megfejthetetlen
kézikönyveit
lapozgattam nekik.

A légzés módjaira
oktattam őket.
Szépírásra. A bőr
fényességére. A csüggedtekért
való imádkozásra.

Hogy felcsillanjanak.
Akár a kisíratlan réz.

Mikor megérkeznek
a halott rózsák összejövetelére.

A forgóajtó mögé.

Ahol teljes pompájából
mindörökre legurul
a császári éjszakák gombja.

Hogy nyekkenjenek.
Mint a fibula.
Mikor összerakják.

És törékeny tehetségének
örökségével összekössön
két magányos
földrögöcskét.
Az átok földjéről.

Marko Čudić fordítása

Vrh strane


SEDAM PESAMA U PREVODU NA GRČKI

ΠΟΙΗΜΑ, ΠΟΛΙΚΟ

Δεν διάβαζαν το μέλλον;
Πως οι φωνές των μαυσωλείων
κολλούν στους τοίχους απελπιστικά

Από το μήλο της πόλης
μαλαματένιο άλλοτε ιπτάμενο
ακόμα και η ανάσα θέλει να ξεπλύνει
στόμα, γλώσσα, λαιμό

Πιο σβέλτα πρέπει να αναδύσω
από τον αέρα που τα μόριά του
αναστεναγμός μπορεί να είναι ή θύελλα

Να υψωθώ με μελωμένα μαλιά
Να φωτίσω το τόξο που γλιστρά
από τη ράχη του ταύρου
στον οποίο με προάγει
oδύσσεια σελήνη που διψά για αφηγήσεις
Με μια από τις δώδεκα χιλιάδες
γλυκές διαταγές της λέει
Ελα τώρα Μίλα

Στο μικρό αμφιθέατρο
όμοιο με υψωμένο
υδάτινο σκαλί
γνωστό ανέκαθεν
όπου φύλαγα λέξεις
Μια εισπνοή δύτη
ένα εύθραστο κοράλι

Οπου για πρώτη φορά ευχήθηκα
να καταλάβω τον χώρο
των ανοιχτών διαστάσεων
Φως στο νερό

Κι έτσι ξεκίνησα

ΕΣΥ


Εσύ είσαι η πιο αποδεικτική
αλήθεια για μένα.

Τυλίγεις τους ώμους μου
μ΄ένα παλτό
ανύπαρκτο πια.

Αυτή είναι όλη η έννοια
τούτης της υπενθύμησης.

Το ότι η κίνηση
των χεριών σου
πλάθει το σώμα μου.

Πιάνεις
την χρυσή στιγμή
της βροχής του ματιού μου.

Το κύμα του βυθού.

Οπού μεγαλώνει το δένδρο.
Εστία κάτω από τον ουρανό
της ψυχής σου.

ΚΡΥΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ

Μιλούσαμε για την ποίηση.

Περαστικές σκέψεις
καθρεφτίζονταν στις βιτρίνες.
Λέξεις που δεν ψάχναμε
βρίσκονταν
στις νοητικές
ευαίσθητες υπάρξεις τους.

Στις σύντομες σιωπές
μπορούσε να ακουσθεί σχεδόν
μια ηχώ που μοιάζει
με κλείσιμο
κλειδαριάς ασφαλείας.

Οταν τα παιδιά
είναι στις αιώρες.
Και η άσπρη περιστέρα
πάνω στη στεγνή παλάμη.

Οταν τα πράγματα επιτέλους
βρίσκουν τη θέση τους.
Λαμπερή κι ολόφωτη.

Σαν αιφνίδια μετακόμιση
εκείνων
που δεν ταξιδεύουν πουθενά.

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΒΕΛΟΝΑΣ

Ξοδεύω λίγο.
Επειδή το περίσσεμα είναι
μικρό.
Μου λέει η οπτική γωνία
που δεν έχει αναρρώσει.

Από το ντράγκστορ
όλοι έχουν αρπάξει
κάτι.
Μια μικρή συσκευή.
Μια καρδιά ρεζέρβα.

Εμεινε η νύχτα
με κομμένες φλεύες.
Πινασμένο καλοκαίρι
στα χαρακώματα.
Πανάκριβο φιλί
χωρίς αγάπη.

Περιμένω να έρθεις.
Εσύ μονάχα. Μικρό ποίημα
υπεράσπισης.

Με κραυγές
και χρυσές σημαιούλες
σαν ναυαγοσώστης ψάχνω
το σώμα σου στην άμμο.
Όπου η ζωή
ξαναρχίζει.

Εσύ μονάχα με αλλάζεις
σε βασίλισσα της βελόνας.

Με κατεβάζεις με σιγουριά
πάνω σε δίσκο
χιλίων στροφών.

Μέσα στον πανικό του νου
και τη λάμψη των αισθήσεων
να ανοίξω τη σεζόν με μουσική
και άστρα. Ξανά.
Κι όμως, τόσο διαφορετικά.

Λες και δεν είμαι πια
σκόνη. Συσσωρευμένη.

Λες και είμαι ξαφνικά
στη βελανιδιά κάπου μέσα
μια ολόφωτη
περίσσια δύναμη
ενός βροχερού ποιήματος.

Επίστρωση
του αόρατου.

Πλωτή μελανιά.
Συρρικνωμένη.

Για να βρει θέση
μεσα μου.

ΓΥΑΛΙΝΗ ΧΛΟΗ

Εντόπισα έναν κοκκινολαίμη
μεσ΄στην γυάλινη χλόη.

Θα μαζέψω τις συλλαβές του,
σκέφτηκα.
Στην γυάλινη καμπάνα.
Στην πουκαμίσα του ποιήματος.

Θα χρειαστεί
διαυγή μανταλάκια
ο διαλυμένος αέρας.

Επειδή οι γερανοί εμφανίζονται
απροειδοποίητα. Νωρίς.
Σπάνε την πόρτα
του εύθραστου πάγου.

Βγάζουν ρίζες. Αμμο και πέτρες.
Ανακατεύουν λέξεις.

Που μένουν γυμνές.
Δίχως ύλη σύνθεσης.
Με το στόμα ανοικτό.

Ενώ μεγαλώνουν
ανάχωμα και λάσπη.
Θεμέλια και σπίτι.

Για εκατοντάδες
χρόνια μοναξιάς.

ΤΑ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ

Οταν έφτασα στο παζάρι του ορατού
τα πάντα είχαν ξοδευθεί.
Τα τσαντίρια μαζεμένα.
Καμένα στο λιόγερμα.
Τα παράσημα μοιρασμένα.
Τα δικαιώματα στερημένα.

Λίγα έχουν απομείνει
ελεύθερα,
με προειδοποίησαν οι θαμώνες.
Ισως μονάχα δυο παγόβουνα
κάτω από την καμπάνα.

Εμένα μού έμοιαζαν
με γυάλινα στήθη
που αγκίζονται στο περπάτημα
μιας γυναίκας από ποίημα.

Ηταν η εποχή της συντέλειας του κόσμου.
Της ευχήθηκα ό,τι στον εαυτό μου.

Τίποτα εκτός του συνηθισμένου.

Μια κούπα σταγόνες βροχής.
Δύο λεπτά από τη ζωή του ρόδου.

ΤΙ ΕΚΑΝΑ

Παντού μαζί μου
έπαιρνα
τις χίμαιρές μου.

Φορούσαν τα δικά μου παπούτσια.
Ετρωγαν από τη δική μου καραβάνα.
Ακούμπαγαν τα χαριτωμένα τους κουβάρια
στα δικά μου γόνατα.

Μ΄ ένα οξύμωρο σφύριγμα των ματιών
πότε-πότε με έβγαζαν
στον ανοικτό κόσμο. Εκτός.

Να πεθαίνουμε
για όλες τις σύντομες λάμψεις
και τις γοργοπόδαρες μούσες.

Να γλείφουμε με το βλέμμα
τις χιονισμένες κορφές. Τους κώνους
των διαστημικών Ουραλίων.

Τους μικρούς βούρκους τους
στα εδάφη του πλανήτη
το νισταγμένο καυτό μεσημέρι
μερικές φορές πίνει το περιστέρι.

Τις έγραφα
στις ανώτατες σχολές.
Στα βαθία πάθη.
Τους μάθαινα γλώσσες
άλλων πλασμάτων. Την τρέλα.

Ξεφύλλιζα για κείνες
τα ακαταλαβίστικα εγχειρίδια
τρυφερότητας και πόνου.

Τις μετεκπαίδευα
στους τρόπους αναπνοής.
Στην καλλιγραφία.
Στην λάμψη του δέρματος.
Στις προσευχές για όλα τα λυγισμένα.

Να λάμψουν.
Σαν άκλαφτο μπακίρι.
Οταν φτάσουν στη συνεδρία
των πεθαμένων ρόδων.

Πίσω από την περιστρεφόμενη πόρτα.
Από την γεμάτη λάμψη της
κατρακυλά αενάως
το κουμπί της βασιλικής νύχτας.

Να τρίξουν.
Σαν πόρπη.
Που κλείνει.

Και με την κληρονομιά
του ευάλωτου χαρίσματός της
δένει
δυο μοναχικές χούφτες.
Ερημης γης.

 

Τάνια Κραγκούγιεβιτς


Η Τάνια Κραγκούγιεβιτς γεννήθηκε το 1946 στη Σέντα της Σερβίας. Σπούδασε φιλολογία στο Βελιγράδι, ενώ σε ηλικία μόλις είκοσι χρόνων εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, σε έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Σερβίας, τον Matica srpska στο Νόβι Σαντ. Από τότε έχει εκδώσει άλλες 16 ποιητικές συλλογές (η τελευταία, Το πανδοχείο του αποχαιρετισμού, κυκλοφόρησε το 2010), καθώς και πολλές μελέτες για την παγκόσμια και τη σερβική σύγχρονη ποίηση. Σήμερα εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων για δύο από τους εγκυρότερους εκδοτικούς οίκους της χώρας της. Το ποιητικό και δοκιμιακό έργο της έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, ενώ δύο συλλογές με επιλεγμένα ποιήματά της εκδόθηκαν το 2009 και το 2010. Ποιήματά της συγκαταλέγονται σε πολλές σερβικές και ξένες ανθολογίες. Η Τάνια Κραγκούγιεβιτς ζει στο Ζέμουν, λίγο έξω από το Βελιγράδι, με τον άντρα της, Βασιλίγιε Βούγιτς.

Μετάφραση από τα σερβικά: Gaga Rosić

Vrh strane



Sedam pesama na sedam jezika, Agora, Zrenjanin, 2012.

Traducido del serbio por Silvia Monrós de Stojaković

ÁNOFRA NOVA, Monogfráfico de Poesía Serbia Contemporánea. No 93-94. Rute, 2013.

Traducido del serbio por Silvia Monrós de Stojaković

Tanja Kragujević (Tanya Kragujevich, 1946) está presente en la escena poética de Serbia desde sus veinte años. Tiene publicada una veintena de poemarios, que le han merecido numerosos premios, que igualmente se le otorgan por sus ensayos. Entre sus libros de poesía vale destacar La duermevela de Newton, La mujer de poema, La nieve azul, así como aquellos en los que, establiciendo un diálogo con la época, de la experiencia intima llega a hacer una formula lingűística y culturológica como en Motel para el adiós y El pan de rosas. Sus poemas se pueden leer en diversas traducciones recogidas en su sitio electrónico. Vive en la angitua ciudad de Zemun, junto al Danubio, a un puente de Belgrado.


ÁNOFRA NOVA. Revista literaria. El color de la Esencia. Monogfráfico de Poesía Serbia Contemporánea. No 93-94. Rute, 2013. Córdoba, España. Prefacio, selección y traducción de Silvia Monrós de Stojaković

Poesía Serbia, hoy, Debats, Valencia, n. 109, 2010.

EL TRONCO DEL RÍO

Las estaciones se suceden.
Las distancias ora más cortas ora más largas
entre las manos mecánicas
en el acordeón de la puerta automática
en cuyos intersticios
se anidan las plazas.

Tauruno [1] rojizo. La torre.
El pequeño silencio del cementerio.

Las instantáneas por las ventanas al paso.
Las frases atropellándose
al ser cambiadas por meros centavos.
Cual aves hambrientas en el hombro.

En la posada entre nieblas
vestida de estremecimiento
una muchacha con un cachorro
de pura bondad
en los brazos [2].

Por el borde de la urbe.
Adonde el instinto como rama
del poema me conduce.
A la utopía de noviembre
de la que la nube crece.
Lo mismo que el agua.

Y la luz húmeda
placenta de los recién nacidos
con la que miro
se agacha para echar su red.

En lo blando. En lo sacro.
El tronco del río.

[1] Taurunum: nombre dado por los celtas y los romanos a la actual Zemun, antigua localidad neolítica donde a orillas del Danubio vive la poeta, a un puente del centro de Belgrado (N. de la T.).
[2] En el original en serbio figura el cachorro del ovejero de la montaña Shar, conocido asimismo como Ovejero Ilirio, registrado en 1939 por la FQI bajo el número 41 (N. de la T.):


INDIAN SUMMER

A veces es bueno
disponer de la redundancia.
Rodearse de lo superfluo.
Algo en el orden
de lo evidente puede entonces
cambiar de dirección
o ser anulado.
Con la maestría de
los caballeros
del arte.
O de los que cultivan rosas.

En el juego de la demasía
la pérdida no duele demasiado.
Ni para siempre.

Se coagula en un sentido
sensato. En el resumen. En el clímax
de la acción dramática en la que
lógico es ofrecer
un reino por un caballo.

De repente se encontrará
en la región de la vida.

Con arena en las sandalias.
En la cabaña con mirada
a los potros por la mañana
de la niebla del bosque. Que tintila.
Es el doble de la esencia
que se desvanece. Si bien también
ella está aquí.

El verano indio en el cuerpo.

Con una colección de frutos
pasados. Moribundos.
En el instante en que todo lo comprado
ya está vendido. Y no hay manera
de que se apaguen las pesadas
luces de la Bolsa.

Y por dos o tres gotas
de agua en la palma
en clasificados matutinos
piden ya toda la mano.

LA LLAMADA

Alguien lanzó una llamada.
Esa noche también colocamos
velas en las ventanas,
todas las luces.
La dulce miel del cosmos interno.

Implorante. En el silencio de la noche.
Como la poesía. Impotente.

Porque ya al día siguiente en los campos de concentración
del Este del Norte del Oeste y del Sur
los jóvenes soldados se pusieron a jugar a la canasta.
Sacando el gillette en lugar del naipe.

Todo lo cortado en dos salpicaba.
Cuajando el cielo con estrellas
de sangre, con mareas altas. De brasa.

Ya antes habíamos tenido bajas
sollozaba la sombra de la vida, abrazando
a la familia durante la cena de la muerte.
Oyóse claramente cuando dijo:
Nuestra tumbas ahora son públicas.
Estamos libres. En el desierto.


Basta con que haga espacio.
Entre tres costillas. Para el Hombre
el Niño y la Mujer. Para confirmar
con la voz de una boca vacía
con el paladar susceptible del poema:
la vida existe.
Apenas sostenible. Semejante al humo.

Y sin esperar otra o mejor
como si fuera de caza con una red
hace visible
su propia intención de ser.

Tiernos milagros de la infancia.

Como estos gorriones
que con su piar se beben
las lágrimas matutinas. Interfieren
en la charla de dos amigos.
En esa lancha. En medio del espejo.

Que entre este y aquel
parpadeo del ojo en distorsión
descompuesto y mortífero
como el vino sin agua
el Danubio ha colgado entre las venas.



EL AIRE EL VIENTO LAS LÁGRIMAS

Desde un pequeño punto de la noche.
Como los olores de la pradera.
Rumbo al umbral de los colores de tránsito.
Con una pila de pasajes
que recogiste
como nuevas alas de cartón.

Mostrar los documentos
en el aeropuerto.
Estar limpio. Como un día de fiesta.

Compartir los bocadillos volantes
con un desconocido. Y llamar
un taxi. Con gesto ligero.

Aspirar la ciudad.
Como si recibieras un corazón nuevo.

Antes de que te abracen aquellos
que te estaban esperando.
Sin presentir lo que significa
abandonar el crepúsculo
que entibia la soledad
de las tumbas.

Cuántas noches y días.
Cuántos minutos definitivos hacen falta,
para confiarle a alguien
la canción de cuna
para las rosas.

Y cuánto poderío salvaje
hubo. Entre tú
y la vida en el camino.
Mientras se acumulaban las nubes.
En la mentira de la espuma de azúcar.

Y que la huella del relámpago
apenas rasgado por el horror
en la anatomía del instante
ahora pudiera reunir
en la gravedad y la pena
dos o tres almas
hermanas.

Que con alegría te acogen
desde el recuerdo. Desde la lejanía.
En la mesa para los invitados.

Aquí donde los que es espuma en el vaso
de agua para tí son
aire viento lágrimas.

Y las piedrecitas del acuario
y las nueces de la India en el platillo
la pantalla que no se apaga
lo que es tu suspiro.
Tus Montañas Rocosas.

Susurrantes y quebradas.
Las mismas. Siempre distintas.
Cosas de la realidad.



NIEVE AZUL

Este puente también
está cediendo bajo el peso de las hojas
secas. La calle es intraducible.

Abajo están los juegos de azar.
Arriba los bloques de formato
cyber. Respirar es
fácil. Es insoportable.


Todo lo que de valor llevas
contigo, dentro de sí mismo
tiembla por dentro.
El alma, un polluelo.
En un huevo eléctrico.
La soledad.
Claramente pintado
un desnudo, por dentro.

Y por todas partes tienes
que seguir con la garganta desnuda.
Con el movimiento
de los navíos vikingos con el que
los patos silvestres cortan el hielo.

En tanto la música luminosa
camina por encima de tí junto al río.

Te ofrece los alimentos del aire.
Prieta las delicadas teclas
para tu canción sin voz.

Fotografía el brillo en el rostro
de la bondad. Te sopla:
por aquí por aquí pasa.

Y la ciudad como un ala de nubes
está en tus hombros.

Mientras echas atrás las plumas
del cabello. Y completamente liviano
amontonas en los pequeños cristales
de luz, tu nieve azul.


Del serbio: Silvia Monrós de Stojaković

Tanja KRAGUJEVIĆ (Taña Kraguyevich; 1946) es una de las poetas serbias más impactantes de la actualidad. Se dedica con sumo éxito a la crítica y al ensayo literario. Los títulos de sus poemarios más importantes son Vratio se Volođa (Volodya volvió, 1966); Osmejak omčice (La sonrisa del pequeño nudo; 1993); Divlji bulevar (El Bulevar salvaje; 1993); Autoportret, sa krilom (Autorretrato, con ala; 1996); Pismo na koži (Carta sobre la piel; 2002); Žena od pesme (Mujer de poema; 2006); Plavi sneg (Nieve azul; 2008); Staklena trava (Hierba de vidrio; 2009).


Cuadernos del Matematico, No 38, 2007. Getafe, Madrid

LA SOMNOLENCIA DE NEWTON

Tanja Kragujević (Taña Kraguyevich) canta lo invisible de nuestra realidad cotidiana.

Nació el año en que ya era hora de que naciera, a orillas de un río. Vive actualmente en Belgrado, junto al Danubio, por cuyo lecho corre mucha historia europea. Y por ende, mundial. Mucha historia, no sólo de guerras y ríos, sino también de olas y de danzas, así como de hojas de árboles y otras páginas, igualmente esenciales. Sobre todo al desembocar en la poesía.

Tanja, considerada por la crítica oficial como la máxima sacerdotiza de lo más pequeño en torno a todos nosotros - que no siempre sabemos apreciar el renovado instante de un día más, porque parecería que cuando vivimos no valen los instantes, y cuando los contamos, es porque del privilegio de vivir ya sólo nos queda el recuerdo de un día menos - independientemente de toda crítica, sigue caminando al compás del agua.

Sigue hallando huellas elementales en su camino. Huellas de un constante caminar, aun sin tener que desplazarse por un espacio específico. Hallando ese tipo de las huellas que todos nosotros querríamos dejar a las estrellas, Tanja es definitivamente considerada - incluso por la crítica oficial de un país en el que nació y que ya no existe, si bien la poeta sigue nadando en serbio, a pesar de toda crítica en cualquier lengua - como la portavoz de lo íntimamente universal.

Como la portavoz de un pétalo indescriptible; como la posibilidad de ser tanto pétalo como descripción imposible; como poesía pura. Así es Tanja. Autora de numerosas perlas poéticas, ganadorada de varios premios a la impenetrable transparencia y redactora de una renombrada casa editorial: así es ella, la poeta metafísica de nuestra globalizada agua de cada día, cada vez más inasible. Y precisamente por ello, cada vez más valiosa, como el propio día. Por lo que no hay que dejarse engañar cuando ella misma dice: »Cansada está/ la ropa que llevo encima/ Y por debajo lo estoy yo.«

Los poemas que en esta oportunidad han sido traducidos al español pertenecen a su poemario titulado La somnolencia de Newton.

Silvia Monrós de Stojaković


El SUSURRO DEL LABERINTO

No quise nada.

El valor de lo impalpable
El palacio submarino El espejo líquido
El reflejo de lo perdido
en el encanto de una cintura

Ahí donde el cansancio se va a sentar
para hablar conmigo
junto a la mesa de agua

Porque ya antes venía a mí
en un atuendo resbaladizo con la piedra del recuerdo
Sin ladrido Sin sello

Y dónde está la voluntad
que anduve llevando por las plazas
Los desconocidos se la llevaron
al basural de la medianoche

Mis calles son tranvías
Trayectorias de sangre celeste
Y esos ojos ígneos Hogar de cuadros

Yo soy una medusa
Yo soy un dirigible

Los iconos crecen
cuando levanto la vista
a todo lo amado

Con esbozos habitados
por los dulces fantasmas de la tristeza
Por los laberintos en que cada sombra
ha empezado a menearse y ya se acerca
al coro de niños
con flautas de cristal


LA POLAR

Será posible que no leyeran el futuro
Pegándose a los muros de los mausoleos
las voces de la desesperanza

Y de la manzana de la ciudad
otrora dorada en sí mecida
hasta el aliento se lavaría
la boca la lengua la garganta

A flote debo salir más ágil
del aire cuyas mónadas
suspiros y huracán suelen ser

Emerger con una tajada
de postre oriental en el pelo
Iluminar el arco que se desliza
por el lomo del toro al que me somete
odisea la luna sedienta de narración

Con uno de sus doce mil
imperativos amables dice
Pues bien Ahora a contar

En el pequeño anfiteatro
parecido a un alto
peldaño de agua
que conozco porque desde siempre
allí guardé las palabras
El suspiro buceador
el frágil coral

Donde por primera vez deseé
comprender el espacio
de dimensiones alargadas
La luz sobre el agua

Así empecé

Traducido del serbio por Silvia Monrós de Stojaković



Tanja Kragujevic (1946.)

Poeta. Ensayista. Autora de numerosos libros de poesía y estudios literarios sobre el carismático poeta serbio de entreguerra Momcilo Nastasijevic y otros autores. Ha merecido relevantes reconocimientos literarios. Ha promovido una importante actividad editorial, creando una serie de obras completas de la poésia mundial.


LA NOCHE DE LAS AVELLANAS LIMPIAS

Los pedacitos dóciles de las cáscaras agrietadas
cual una crucecita en la palma disuelta
no pudieron ser causa de tan gran desamparo

Empero ella lloraba
Con todos sus rulos de fuego
Los ojos semejantes al Danubio crecido
y las baladas sobre Luisiana

El dolor que levemente alejaba de sí corriendo detrás del tranvía
acumulando los atardeceres cual páginas de un testamento prematuro
y frotando los marcos de las ventanas
hasta la respuesta al esplendor imaginado
la sacudía iracundo
Tal como entre la multitud el padre lleva de la mano
al niño fuera de quicio

El dolor del lugar vacío
La sombra del silencio sideral
en el duro campo de batalla del deseo
disfrazada de flor de desierto
daba grandes pasos
buscando ahí otra patria

Con tanta tenacidad
que incluso cuando cese su llanto
apoyada en la partitura de la tristeza
enorme permanecerá para la fina red de los sentidos
su peso

Como el que siente el viajero
bajando del tren
a una sala de esperas desconocida
en la que entre la puerta de entrada y la de salida
disimulada por el brillo de polvo descolorido
atropéllase la provincia

El neologismo del sinfin plateado
con el que tropezó crucificando en el alma
el viejo llamado oscuro


LA PALOMA FRÍA

Hablábamos de poesía.
Los pensamientos pasajeros
se reflejaban en las vidrieras.
Y las palabras no buscadas
se encontraban
en sus meditados
y susceptibles seres.

En los breves silencios
casi se podía
oír un sonido parecido
al de echar llave
a la cerradura de seguridad.

Cuando los niños
están en los columpios.
Y la paloma fría
en una palma seca.

Cuando por fin las cosas
encuentran su lugar.
Luminoso y radiante.

Como el repentino
traslado de aquellos
que no viajan a ningun lugar.


ARUNDHATY

Singularmente hermosa
una mujer con gracia y fuerza
cuya esencia es el hombre.

En uno de sus pequeños
e infintos
recintos de la sabiduría
es capaz de liberar
una catarata.

O en un barrio perdido
del convulsionado mundo
leer el destino.
Como el primer libro
sobre las rodillas.

Y en los velos de los siglos
reconocer por el engaño
el puñal desenvuelto.

En las intermitentes
corrientes de la sangre
descubrir las verdades que de veras
no pueden ser
otra realidad.

Sólo siempre nuevo
el sol azul y la luna.
El diente de león y la hierba
que puedes encontrar
en el mismo lecho nupcial.
Debajo del baldaquín.

Como los mellizos que son

Como la cuchara en la cuchara.

Como el vacío
que existe
para ser llenado.

Como tú y yo.


SIN BUENAS NOTICIAS

En esta ciudad tanto tiempo
sin buenas noticias. Busco
una librería que esté abierta de noche.
Libros que ayuden
a soportar
el dolor y la desdicha.

Miro el reloj. Cada
minuto es el fin del siglo.
El entierro de alguna de esas
pequeñas luces no bélicas.


Tú eres la verdad sobre mí
más comprobable.

Cúbreme los hombros
con el abrigo
que ya no existe.

Y ése es todo el sentido
de este rememorar.

El que el movimiento
de tus manos
haga mi cuerpo.

Captas
el segundo de oro
de la lluvia de mi ojo.

La ola del fondo.

Donde crece el tronco.
El hogar al aire libre
de tu alma.


Traducido del serbio por Silvia Monrós de Stojakovic

Vrh strane



Tanja Kragujevic (1946), Belgrad, Serbien. Dichter und Essayist. Hat 15 Bücher Lyrik und mehrere Essaysammlungen veröffentlicht. Autor der Edition "Alpha Lyrae", in der grösste internationale Dichter veröffentlicht wurden (Jorge Luis Borges, Philip Larkin, Genadij Ajgi, H.M. Enzensberger, Cheslaw Milosz, Tadeusz Rozevitz, Wislawa Simborska, Adam Zagajewski, Charles Simic und andere) Tanja Kragujevic ist Träger wichtiger Preise und Anerkennungen für Poesie, Kritik und Essay. Lebt heute als freier Schriftsteller in Zemun an der Donau, gegenüber von Belgrad.


AUF LANDKARTEN UNSICHTBARES

Auf Landkarten Unsichtbares lesen
Jahre angestachelt zum Trab
Und Aufflüge ins Morgenrot

In den Strahl, der sich schneiden ließe
wie Mark Im Sonnenfleisch
Dort wo mir schlaflose
und klare Die Füße wieder
vom Wasser überflutet

Wie das Alexandrische Meer
Kavafis’ Gedichte Ruhig
In leichter Berührung Ruder Was weiß
daß eine solche Pause notwendig ist

Daß wir manchmal auch unschuldige
Dinge sehen, sanfte

Luftwesen wäre ich Statue
glatt Niemals lebendiger
In unzählbarem Verfließen der Tropfen
die den Stunden erlaubten
zu sein Was sie sind

Sichtbares Dauern mit dem ich ströme
das Maß wissend Und das Verlaufen
des Augenblicks
In dem ich ohne Mühe bin
Und ganz


BOULEVARD DER UNBEHAUSTEN

Der Wind hebt den Deckel ab
Sichtbar in der Unvollkommenheit
und enendlich wimmelt die Zahl

Erfüllt die Stahlmuschel
im Fuß der Brücke und der Lamelle
wo die absichtlose Spirale der Säule
bei Abenddämmerung ermattet
in den Allerseelentag sinkt

Der Regen näht eine lockende Pelerine
und läßt keine Schlitze für die Augen

Vom Blätterhügel
eine Pflanzenschicht abgehoben
plustert ein weicher Haufen Federn

Und hinter der Terasse dieses Auffluges
zeigt sich wie auf dem Boulevard
der Unbehausten ein Weg


GENAUIGKEIT

Wörter, in die ich mein Gesicht vergrabe
wie in den morgendlichen Korb
Und solche, die ich ins Brot tue
wie Sesam und Ingwer

Wörter, mit denen ich dem Hund sage
Glücklich bist du mit deinen neun Leben
Diese Berührung wirst du mitnehmen über die toten Meere
Jemand wird sie in das aufgeknöpfte Mieder senken
Jemand in den Schnabel der Schwalbe

Jemand wird die Scherben
hinter die griechische Säule räumen
Die Liebe wird wieder schön sein
und die Zufälligkeit jung

Wörter, mit denen ich ein Kind auf dem Feld bekleide
und Wörter, die ich in Nächten
des jungen Mondes ausfalte.

Wörter, denen ich die Tür aufschließe
damit andere Wörter in mich eingehen
Aus dem Wörterbuch für Schnee
Aus der Sprache des Tischlers und Pilzverkäufers
sie sind genauso wichtig
und genauso meine Wörter

Sie tragen mich aus der Wüste
wie das Sandkorn, mit dem das Mädchen
unter dem Alltagsbaum
Freudenblicke schöpfen

Und eine Frau
über dem quirlenden Quell
das Fläschchen finden wird

Vergrößerte Genauigkeit
Kraft des Verlorenen

aus dem Serbishen von Klaus Dettlef Olof


KALA-BLUMEN

Um elf Uhr war er vor dem Gasthaus "Zu zwei Weintrauben". Oder zumindest dort, wo es früher einmal stand. Um halb zwölf ging er neben dem "Russischen Zaren" vorbei. Ohne jemanden anzusehen. Ohne jemanden zu begrüßen.

In seinem Gang, der von Zeit zu Zeit mehr einem Schlottern ähnlich ist, erinnert etwas an eine Prozession, an eine Feierlichkeit. Auch ein Bündel der sorgfältig beschnittenen Kalen, die er in seinen Händen trägt, erinnert an einen schlanken vielarmigen Kerzenständer.

Um zwölf Uhr dreißig ging er durch die Lindenstraße hindurch. Noch immer von den Blumen abgeschirmt, die in Richtung eines mit Drähten und wäschebehangenen Balkons, mit Schmuckpflanzen auf Mansarden und Antennen verzierten Viereckchen des Himmels ragten. Als ob er sie im Gleichgewicht zu halten versuchte, wodurch aus den Höhen langsam der Äther – die hellste Botschaft der Hauptstadt – in sie hineintropft.

Auch die Rosen, die er früher in Körbchen vorbeibrachte, wortlos zum Verkauf anbot, mitten in der August-Hitze, vor Geschäften mit Unterwäsche und Parfums, oder vor Frisiersalons waren ebenso mutig und edel. Der Duft ihrer Blüten war aber mehr als ein einfaches Straßenangebot. Es war die echte Versuchsstation eines vibrierenden Gartenweltalls in der Hitze des Betons, die mitten im Unmöglichen verankert war.

Und jetzt noch die Kala-Blumen! Von seinen Händen her öffneten sie sich als gepflegte Beispiele der Gartenkunst, in jeder Blüte gleichzeitig das Perlmut ihrer vollkommenen Unschuld bewahrend, das – gleichsam Votivtrompeten - zum Himmel offen war.

Zu ihnen hat er gesprochen, gesungen, für sie hat er getanzt, ist er spazieren gegangen.
Mal bescheiden abgeschirmt. Mal gekrönt. Mit Leichtigkeit die eigene Nebensächlichkeit, sogar die angeborene Stummheit akzeptierend.

Sie vor sich hertragend, so wie Eltern ihre Kinder leicht vor sich herschubsen. Die Schreiber der Worte.

aus dem Serbishen von Goran Novakovic

 

Podium 151/152, Sommer 2009, Wien.

Tanja Kragujević


Glasgras • Gedichte

Lebensbaum

Der Lebensbaum
hat auch trockene Zweige.

Sie fallen auf mein Gesicht
wie die Überreste eines Epos.

Einminütige Novellen.
Ein Roman, der gerade entsteht.

U-Bahn Lärm
im Tunnel.
Unsichtbarer Ruß.

Eine schwarze Jacke wächst
aus dem Flattern meines Herzens.

Und verhüllt den Rücken eines Unbekannten.

Glasgras

Sah ein Rotkehlchen
im Glasgras.

Werde seine Silben
sammeln, dachte ich.
In eine Glocke aus Glas.
Ins Hemd eines Gedichts.

Der zerstreute Strahl
wird kleine klare Klammer
brauchen.

Weil die Kräne kommen
plötzlich. Früh.
Sie brechen ein
in das dünne Eis.

Sie graben die Wurzeln aus.
Sand und Stein.
Sie drehen die Worte um.

Und sie bleiben entblößt.
Ohne Bindestrich.
Mit offenem Mund.

Während Bergwall
und Mörtel steigen.
Fundament und Haus.

In den hundert Jahren
der Einsamkeit.


aus der Serbishen von Zlatko Krasni

***

HUNDERT GRAMMS SEELE Roberta Hodela (Leipciger Literaturverlag, 2011.)

 

HUNDERT GRAMMS SEELE

Vrh strane

Aus dem Serbischen von Jelena Dabic

Vrh strane



Izbor pesama Recours au Poème, 115, oktobar 2014.

Iz najnovije Galimarove antologije Pesnici Mediterana

Tanja Kragujevic est née en 1946 à Senta, ville au bord de la Tisa, en Voïvodine, Serbie. Elle a fini ses études en littérature comparée et théorie littéraire à l'Université de Belgrade en 1970, où elle obtient aussi son doctorat du 3e cycle en 1973.

Elle a publié quinze recueils de poésies et plusieurs livres d´essais littéraires et sa poésie est représentée dans plusieurs anthologies de la poésie serbe contemporaine éditées en Serbie et à l´étranger.

L´auteur a aussi pris part aux festivals de la poésie en Macédoine, à Struga, en Russie, à Moscou, en Monténégro, à Budva.

Sa poésie a été traduite en anglais, allemand, espagnol, hongrois, hollandais, bulgare, macédonien, slovène, russe, biélorusse et aussi l'espéranto.

Elle a reçu plusieurs prix pour son œuvre poétique ("Brankova nagrada" en 1966, "Djura Jakšic" en 1993), pour ses essais ("Isidora Sekulic" en 1976) et pour ses critiques littéraires ("Milan Bogdanovic"), ainsi que les prix des villes de Belgrade et de Senta pour son œuvre littéraire et culturelle.

Tanja Kragujevic vit à Zemun, en Serbie, ville sur le Danube, éloignée de Belgrade par la longueur d'un pont.

La somnolence de Newton /2004/de Tanja Kragujevic

Le récit des limites existentielles de l'espace est un des thèmes poètiques constants de Tanja Kragujevic qui est, dans la poésie serbe contemporaine, certainement l'auteur dont la poésie a une tendance métaphysique la plus exprimée.

En invocant l'inaudible et l'invisible à l'opposé du monde concret et présent des faits définitifs, la poétesse essaie, dans son drame personnel de sensibilité et de perception exprimé dans chacune des vingt-et-une poésies du recueil "La somnolence de Newton", d'approfondir le modèle possible de l'espace intérieur et extérieur par l'image poétique, par la concentration des symboles et par l'élargissement des significations.

L'auteur étudie et surhausse la capacité symbolique des éléments fondamentaux du monde matériel et des perceptions sensitives ainsi que de la périphérie mythique de l'expression poétique, dans de différentes représentations poétiques où se reconnait le repetitorium lyrique condensé de sa propre poétique tout en indiquant le tumulte des vulcans cachés de l'émotion et de l'effrayante fugacité du temps.

La conscience poétique en tant que conception des choses au milieu des forêts inextricables du conflit entre le spirituel et le matériel, a, dans ce recueil, une fonction d'agrandissement, telle une lentille, des moments, matériel ou immatériels, qui expriment la plénitude de l'être humain.

L'expression poétique de Tanja Kragujevic, en soulignant ainsi la relativité du centre de gravité de la langue et du monde où elle vit, touche ses lecteurs par sa somptueuse retenue et sa vigoureuse précision de la peine humaine.

Nenad Shaponya, poète, critique littéraire et éditeur

Vrh strane

BARCHETTA

Non lo faccio volentieri ma uso
i bancomat sulla strada.

Quando è il momento
inserisco i dati: alcune parole
dalla biografia di nessuno.

Dall’intoccabile impero delle banconote
lo scriba invisibile risponde rapidamente.
Sul piccolo piatto argentato
trovo il filo per legare
le domande e le missive. Il vetro frantumato.
Il fazzoletto di carta in un campione
di profumo di sandalo.

E un petalo di rosa.

Dalla faccia rivolta a tutto ciò
che sta fuori. Di bordi bruciacchiati.
Innalzato in un’indefinita altezza
e fulmini di metallici bagliori.

Sulla distesa d’asfalto
la mia barchetta solitaria.


PROGRAMMA SERALE

A volte come se niente
arrivasse per il Fiume dell’Amore.

Come se qualcuno
avesse cancellato la lavagna
dove una volta erano
scritti lattei caratteri.

Quando una maglia
attillata e i capelli di un piccolo
spadaccino non si sa come
si avvilupparono nella seducibilità
dei seducibili.

Adesso so che le emozioni sono
sempre affamate. Come i motivi
della realtà e dell’alfabeto. Che
si fortificano per endovena.

Che non esistono mediatori
e sentieri battuti. Che devi
nuotare sull’altro lato
dello stesso fiume che ti ha
d’un tratto negato
l’infondatezza del dare.

Pronto ad offrire per loro
la mano sinistra. Il lobo polmonare destro.

La sfida delle ultime promesse.
Camminando come un sonnambulo
sul lago ghiacciato.
Sull’altra sponda.
Dello stesso amore.

Senza la speranza di gettar l’ancora.
E la sicurezza del passaggio.
Abbozzi dell’ultima
volontà. Davanti a un tè e al fuoco.

Di un silenzioso programma
per due.


IDENTITÀ

In qualcosa devi crescere.
In un albero di noci. In una fanciulla
dall’orecchino a forma di telefono
viaggiante. A cui stai dettando
le istruzioni per l’esistenza.

In qualcosa di antico
come l’infanzia. E così
piccolo come sa essere
la sola crescita al primo
e all’ultimo passo.
A cui sarai necessario.
Come polvere di calcio.
E luce di fotosintesi.

Nel giorno della porta aperta
serviranno alcune parole.
Anch’io ti amo. Farfugliare
in due secondi
due ardenti mondi.

E un pensiero salvatore
innalzare. Come una bandierina. Quando
ti taglia la strada un furgone nero.
Pompe funebri Radović.

Nel giorno della porta chiusa
essere cactus sul tavolo.
Pesciolino d’oro.
Patente di guida.
Ricetta autenticata.
Macchia di vino di lampone.

Anello con una perla
di amore eterno.

L’identità di tutto ciò
in cui sei cresciuto.

Come una candelina
nel cuore di una rosa.


TU

Tu sei la verità
più accertata di me.

Mi cingi le spalle
con un cappotto
che non esiste più.

Ecco tutto il senso
di questo ricordo.

Che il movimento
delle tue mani
fa il mio corpo.

Afferri
un secondo d’oro
della pioggia del mio occhio.

Ostaggio del fondo.

Dove cresce l’albero
La casa sotto il cielo
della tua anima.


IGLOO

A mio padre Stevan

Una lettera. Da un vecchio libro
è caduta. Le tue parole
inesauribili. Dicono che stai per arrivare.

Ed ecco apro
le finestre. Le strade degli anni
spazzo dalle foglie.

Sono trascinati dal peso del desiderio.
Da un cavallo cieco. Con la pioggia
nel cuore. Conoscendo la via.

Perché sono figlia del tuo occhio.
Mi vedi in ogni distanza.

Sto crescendo. Sempre figlia.
Io igloo. Capanna sotterranea
di neve. Stanzetta
di rose congelate.

Dove l’abbraccio
di ciò che è esistito e consunto
è possibile. E caldo.

E il dolore così tante volte
più grande di me
senza firma
in ognuno sta.

Supera il tempo.
E non ha mai fine.


COMUNICATO

E qui c’era la Biblioteca.
La guida attraverso i mondi
interpreta le ferite aperte.
Sumerico piano deserto.
Immediata vicinanza di cratere.
Mercati di tessuti
di seconda mano. Fiammiferi
per combustibile di vento.
Cestini con spezie.
Incanto della festa
annuale di memorabilia.

Anche quella donna nel corpo
di onice. Obelisco
tra casa di nuvole
e rifugio per i morti.
Che nel segreto assoluto
mi consegna il microfilm
del suo occhio. Dati
riservati sull’istante
in cui sotto l’ago-
-scalpello-cecchino
partoriva la vita.

La centunesima
convinzione che c’era.
Anche se non c’è.

Il fazzoletto di lei
delle sequenze di ciò che è svanito
non sa che esistono parole.
Attraverso i pugni sulle labbra
sventola dietro l’autobus
mezzo incendiato che se ne va.

Mi obbliga
a scrivere un comunicato.
Legata per il collo.


La donna di poesia, 2006

Traduzione dal serbo di Ginevra Pugliese
Fili d`aquilone, numero 11,
luglio/settembre 2008.

TANJA KRAGUJEVIĆ

Poetessa e saggista, è nata a Senta, in Serbia, nel 1946, ma vive a Zemun (Belgrado). Ha pubblicato quindici libri di poesie. Il primo, del 1966, Vratio se Volođa (È tornato Volođa) ha ricevuto il premio Branko, mentre la raccolta Divlji bulevar (Viale selvaggio) ha ricevuto il premio Đura Jakšić nel 1993. Si è poi specializzata in filologia e nel 1976 ha ricevuto il premio Izidor per la saggistica e nel 1996 il premio Milan Bogdanović per la critica letteraria. Si è occupata anche di editoria e ha fondato la biblioteca Alpha Lyrae che ha presentato al pubblico serbo i nomi più significativi della poesia contemporanea mondiale.

Ha pubblicato tre “libri di lettura” (1994, 1997, 2001), un libro di saggi brevi Kutija za mesečinu (Scatola per il chiaro di luna) del 2003, e saggi sulla poesia di Miodrag Pavlović, Ivan V. Lalić, Srba Mitrović, Aleksandar Ristović, Dušan Vukajlović e Nenad Šaponja (Božanstvo pesme, 1999). Saggi sulla lirica di Desimir Blagojević, Miloš Crnjanski, Vasko Popa, Srba Mitrović, Miroljub Todorović e Nikola Vujčić sono contenuti nel libro Svirač na vlati trave (Il suonatore del filo l’erba, 2006).

Vrh strane


Hladna golobica

Govorili smo o poeziji.

Misli mimoidoče
so se ogledovale v izložbah.
In besede neiskane
so se pojavljale
v svojih premišljenih
in občutljivih bitjih.

V kratkih molkih
skoraj da se je lahko
slišal zvok podoben
tistemu, ko se zapre
varnostna ključavnica.

Ko so otroci
na gugalnicah.
In hladna golobica
na suhi dlani.

Ko stvari naposled
ugotavljajo svoje mesto.
Svetlo in obsijano.

Kot nepričakovana
selitev tistih,
ki nikamor ne potujejo.

Vrh strane


Zimna gołębica

Rozmawialiśmy o poezji.

Myśli przechodnie
oglądały się w oknach wystaw.
I słowa niechciane
odnajdywały się
w swoich rozważnych
i czułych osobach.

W krótkich ciszach
można było niemalże
usłyszeć dźwięk
podobny do tego,
kiedy zaskakuje zamek bezpieczeństwa.

Kiedy dzieci są
na huśtawkach.
I zimna gołębica
na suchej gałęzi.

Kiedy rzeczy znów
znajdują swoje miejsce.
Jasne i opromienione.

Jak niespodziewana
przeprowadzka tych,
którzy nigdy nie podróżują.

Vrh strane




Sju dikter T Kragujevic

Vrh strane